1399(1)

مريم:

به من آهسته بگو عشق سلام
چه خبر از غم دنیا
دل من خسته نباشی
نفست گرم ودلت شاد
مبادا که از این رنج برنجی
که جهان گشته پر از درد
به من آهسته بگو نیست جهان جای قشنگی
بگذار هرچه بدی هست در این خاک بماند
من و تو رهگذر کوچه ی عشقیم
و همین بس که تورا دوست بدارم
نکند خسته شوی یا که ببازی
من کنار تو نشستم
که تو بر عشق بنازی
کمکت خواهم کرد که به شکرانه این عشق
تو یک کلبه بسازی
که در آن بوی خدا هست
و این حس
سر آغاز قشنگی ایست
که آغاز شود بودن و بی عشق نماندن
به من آهسته بگو
هستی و هستم

#نیما_یوشیج

بشکن دلم که رایحه ی درد بشنوی
کس از برونِ شیشه نبوید گلاب را

نوعی خبوشانی

عليرضا:

گاهی فکر می‌کنم بهشت،
همان کتاب‌خواندن خستگی‌ناپذیر مداوم است.

#ویرجینیا_وولف

عليرضا:

برای‌ برگی‌ كه
از درخت می‌افتد
زياد فرقی‌ ندارد،
باد از كدام سو می‌آيد،
شبيه من كه بعد از رفتن تو
خيابان‌ها را،
می‌روم می‌آيم
می‌روم می‌آيم…

#رسول_ادهمی‌

مريم:

چرا به یاد نمی‌آورم!؟
به گمانم تو
حرفی برای گفتن داشتی.
هرگز هیچ شبی
دیدگان تو را نبوسید.

گفتی مراقب انار و آینه باش.
گفتی از کنار پنجره
چیزی شبیه
یک پرنده گذشت.

زبانِ زمستان و مراثی میله‌ها.
عاشق‌شدن در دی‌ماه،‌
مردن به‌وقت شهریور.

چرا به یاد نمی‌آورم؟
همیشه‌ی بودن،
با هم بودن نیست.

چرا به یاد نمی‌آورم؟
مرا از به یاد آوردنِ
آسمان و ترانه ترسانده‌اند.
مرا از به یاد آوردنِ
تو و تغزلِ تنهایی،
ترسانده‌اند.
گفتی برای بردنِ بوی پیراهن‌ات برخواهی گشت.
من تازه از خوابِ یک صدف
از کف هفت دریا،
آمده بودم.
انگار هزار کبوتربچه‌ی منتظر
در پسِ چشم‌هات،
دل‌واپسی مرا
می‌نگریست.

#سیدعلی_صالحی

پريسا:

امید پرنده‌ای است که روشنایی را از قبل حس می‌کند و وقتی هنوز تاریکی جای خود را به سپیدی نداده است آواز می‌خواند.

#دهکده_جهانی_خوشبختی
#لئو_بورمنز

نيلوفر:

قاصدک‌های پریشان را که با خود باد برد
با خودم گفتم مرا هم می‌توان از یاد برد

فاضل نظری

مريم:

مهمانی خورشید
—————————
آخر‌ چه‌حاجت است، گره در‌کار ‌می‌کنی
دلبر به بر گرفته ای و ، انکار ‌می‌کنی.
آن غنچه را که باز بچیدی ز باغ عشق
خود را ‌چنین به پای‌ گلی خار ‌می‌کنی!
گیرم گلی ز شاخسارِ یکی باغ چیده‌ای
آن باغ را سگی‌ست، تواش‌هم هار ‌می‌کنی!
گر در بهار‌ِعمر، گلِ رویی بچیده‌ای
پاییز، مرغ عشق به سرِ دار‌ می‌کنی !
رخسارِ یار ،‌ آتش بی دود ست و، واقفا
‌گر آن به پا کنی، چشم خود آزار‌ می‌کنی!
پیرانه سر چو قدح کردی خالی از ‌میِ ناب
با پای عشق ، روی به خانهِ خمّار ‌می‌کنی
پای وفا به یار،‌ چو میان آیدت، خوشا…
خورشید را مهمانِ خود، به شب تار ‌می‌کنی
شب های ماهتابیِ تو، صبح می‌شود اگر
خود را برای یار، محرم اسرار می‌کنی!
محمود طیاری

مريم:

اداره امور مملکت با توصیه عمه و خاله نمی‌شود…

دست‌خط منسوب به امیرکبیر

مريم:

دیراست گاليا
در گوش من فسانه دلدادگي مخوان
ديگر ز من ترانه شوريدگي مخواه

اما درين زمانه که درمانده هر کسي
از بهر نان شب
ديگر براي عشق و حکايت مجال نيست

شاد و شکفته در شب جشن تولدت
تو بيست شمع خواهي افروخت تابنک
امشب هزار دختر هم سال تو ولي
خوابيده اند گرسنه و لخت روي خاک

زيباست رقص و ناز سرانگشتهاي تو
بر پرده هاي ساز
اما هزار دختر بافنده اين زمان
با چرک وخون زخم سرانگشت هاي شان
جان مي کنند در قفس تنگ کارگاه
از بهر دستمزد حقيري که بيش از آن
پرتاب مي کني تو به دامان يک گدا

وين فرش هفت رنگ که پامال رقص توست
از خون و زندگاني آنان گرفته رنگ
در تار و پود هر خط و خالش هزار رنج
در آب و رنگ هر گل و برگش هزار ننگ
اينجا به خاک خفته هزار آرزوي پاک

اينجا به باد رفته هزار آتش جوان
دست هزار کودک شيرين بي گناه
چشم هزار دختر بيمار ناتوان

دير است گاليا
هنگام بوسه و غزل عاشقانه نيست
هرچيز رنگ آتش و خون دارداين زمان
هنگامه رهايي لبها ودست هاست عصيان زندگي ست

در روي من مخند
شيريني نگاه تو بر من حرام باد بر من حرام باد
زين پس شراب و عشق بر من حرام باد تپش هاي قلب شاد

ياران من به بند
در دخمه هاي تيره و نمناک باغشاه
در عزلت تب آور تبعيدگاه خاک
در هر کنار و گوشه اين دوزخ سياه

زود است گاليا
در گوش من فسانه دلداگي مخوان
اکنون ز من ترانه شوريدگي مخواه

زود است گاليا !
نرسيده ست کاروان
روزي که بازوان بلورين صبحدم
برداشت تيغ و پرده تاريک شب شکافت
روزي که آفتاب
از هرچه دريچه تافت
روزي که گونه و لب ياران هم نبرد
رنگ نشاط و خنده گم گشته بازيافت
من نيز باز خواهم گرديد آن زمان
سوي ترانه ها و غزلها و بوسه ها
سوي بهارهاي دل انگيز گل فشان
سوي تو
عشق من!

هوشنگ ابتهاج

عليرضا:

تو التیامِ تمام
عشق‌های مایوس و نیمه کاره‌ای،
آغاز صبحِ خوش یُمنی،
شفقی،
شروع دوباره‌ای..
سخاوت رودی تو،
شکیبایی بی حد کوه،
راهی،
مسیرِ روشنی،
اشاره‌ای…

رسول ادهمی

نيلوفر:

شراب شوق مینوشم
به گرد یار میگردم

سخن مستانه میگویم
ولی هشیار میگردم

گهی خندم،
گهی گریم،
گهی افتم
گهی خیزم

مولانا

بابک:

چیزهایی هست که نمی‌توان به زبان آورد
چرا که واژه‌ای برای بیان آنها وجود ندارد
اگر هم وجود داشته باشد
کسی معنای آن را درک نمی‌کند
اگر من از تو نان و آب بخواهم
تو درخواست مرا درک می‌کنی
اما هرگز این دست‌های تیره‌ای را که
قلب مرا در تنهایی
گاه می‌سوزاند و گاه منجمد می‌کند
درک نخواهی کرد…

فدریکوگارسیالورکا

احمدشاملو

بابک:

قدرِ اهلِ درد، صاحب درد، می‌داند که چیست؟
مردِ صاحب درد، درد مرد، می‌داند که چیست…

هر زمان در مجمعی گردی، چه دانی حال ما
حال تنها گرد، تنها گرد، می‌داند که چیست؟

رنج آن هایی که تخم آرزویی کشته‌اند
آن که نخل حسرتی پرورد، می‌داند که چیست؟

آتش سردی که بگدازد درون سنگ را
هرکه را بودست آه سرد، می‌داندکه چیست؟!

بازی عشقست کاینجا عاقلان در شش درند
عقل کی منصوبهٔ این نرد می‌داند، که چیست؟!

قطره‌ یی از بادهٔ عشقست سد دریای زهر
هر که یک پیمانهٔ زین می‌خورد، می‌داند که چیست؟

وحشی آن کس را که خونی چند رفت از راه چشم
علت آثار روی زرد می‌داند که چیست…؟!

“وحشی بافقی”

عليرضا:

#رسول_ادهمی‌

نيلوفر:

‏”دنیا مالِ کسی است،
‏که یکی دوستش دارد …”

قلم آبستن درد دل من
خدا پرداخت این را با گل من

من آن دریای مواجم که بی تو
ندارد گوش ماهی ساحل من

#صدیقه_کشتکار

الهام:

دوستم داری؛
می دانم
باز دوست دارم که بپرسم گاهی
دوست دارم که بدانم
امروز؛ مثلِ دیروز، مرا می خواهی؟!

#محمدعلی_بهمنی

نيلوفر:

نازي تارقلي زاده:

“زبان قدرتمند است”

كلماتى كه به كار مى بريم مى تواند زندگى ما را عالى كند و بهانه اى كه مى آوريم مى تواند از نعمت بزرگى ما را محروم كند..
كلمات مى تواند، اعتماد به نفس يك انسان را نابود كند، عظمت او را از بين ببرد و يا مى تواند عملكرد او را عالى كند و ملتى را نجات دهد.
يكى از بهترين كلمات اين است كه ” فقط شروع كن”.
و بهانه نياور، احساس ناتوانى نكن، نترس، ترديد نكن، محكم و استوار باش.???

شيوا:

یادها یادگاران ِ عمرند
خفته در خاطر ِ آدمیزاد
یاد ِ خوش لذتی دلپذیر است
چون دگر باره از آن کنی یاد

تلخ و شیرین درین یادها هست
کاش شیرین آن بیشتر باد

#فریدون_مشیری

نازي:

آدميزاد فقط
با آب و نان و هوا
نيست كه زنده است
اين را دانستم و می‌دانم
كه آدم به آدم است كه زنده است
آدم به عشق آدم زنده است!

#محمود_دولت_آبادی

نازي:

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر
باز کن ساقی مجلس سرِ مینای دگر

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم
شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر

مست مستم، مشکن قدر خود ای پنجه‌ی غم
من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر

چه به میخانه چه محراب حرامم باشد
گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر

تا روم از پی یار دگری می‌باید
جز دل من دلی وجز تو دلارای دگر

نشینده‌ست گلی بوی تو ای غنچه‌ی ناز
بوده‌ام ورنه بسی همدم گلهای دگر

تو سیه‌چشم چو آئی به تماشای چمن
نگذاری به ‌کسی چشم تماشای دگر

باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز
اوستادان و فزودند معمای دگر

این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش
آرزو ساخته بستان طرب‌زای دگر

گر بهشتی است رخ تست نگارا که در آن
می‌توان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیبا صنم اینقدر جفا زیبا نیست
گیرم این دل نتوان داد به ‌زیبای دگر

می‌‌فروشان همه دانند عمادا که بود
عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

“عماد خراسانی”

اشتراک شعر: بابک

الهام:

?? اگر مردم خوب هستند
من با آنها خوب خواهم بود
اگر مردم خوب نیستد ،
من باز هم با آنها خوب خواهم بود
اینگونه من براستی خوب هستم

دائو – د – جینگ

الهام:

و ای بهانه شیرین تر از شکر قندم
به عشق پاک کسی جز تو دل نمی بندم

به دین این همه پیغمبر احتیاجی نیست،
همین بس است که اینک تویی خداوندم

همین بس است که هر لحظه ای که می گذرد
گسستنی نشود با دل تو پیوندم

مرا کمک کن از این پس که گام های زمین
نمی بَرَند و به مقصد نمی رسانندم

همیشه شعر سرودم برای مردم شهر
ولی نه … هیچ کدامش نشد خوشایندم

تویی بهانه ی این شعر خوب، باور کن
که در سرودن این شعرها هنرمندم

#نجمه_زارع

نيلوفر:

از شهر خیالم گذشتم،
در تمام کوچه‌هایش، تو بودی

پريسا:

یکی از این جا به روزی یا به لحظه ای به کعبه رود، چندان عجب و کرامات نیست
باد را نیز این کرامت است، به یک روز و به یک لحظه هرکجا که خواهد برود
کرامات تو آن باشد که
تو را از حال دون به حال عالی آرد
از جهل به عقل
از جمادی به حیات آورد
و از آن جا به اینک، اینجا سفر کنی.

#حضرت_مولانا

هادی:

الهی جلال عزت تو جای اشارت نگذاشت و محو اثبات تو راه اضافت برداشت تا گم گشت آنچه بنده در دست داشت.
خداوندا از آن تو می فزود و از آن بنده می کاست تا آخر همان ماند که اول بود راست.

خواجه عبدالله انصاری

نيلوفر:

“منم،
شبیه حضوری که هست
اما نیست.

تویی،
شبیه خیالی که نیست
اما هست …”

پريسا:

? هرچه روح تو عظیم تر باشد
اشتباهات دیگران را کوچک تر میبینی

? هرچه بزرگوارتر باشی کمتر
به دیگران نیازمندی

? هرچه کمتر نیازمند باشی
کمتر از آنان دلگیر میشوی

? هرچه کمتر دلگیر شوی
کمتر آسیب میبینی

? هرچه کمتر آسیب بینی
راحت تر میبخشی.

نازي تارقلي زاده:

#موبایلگرافی

قرارمان فصل انگور.
شراب که شدم
تو جام بیاور
من جان…

رحمان_عباسی

پرواز:

چشم خود بستم که دیگر چشم مستش ننگرم
ناگهان دل داد زد : دیوانه من میبینمش